30 listopada 2015 - Poniedziałek

CZYTANIA

(Iz 49,1-6)
Wyspy, posłuchajcie Mnie! Ludy najdalsze, uważajcie! Powołał Mnie Pan już z łona mej matki, od jej wnętrzności wspomniał moje imię. Ostrym mieczem uczynił me usta, w cieniu swej ręki Mnie ukrył. Uczynił ze mnie strzałę zaostrzoną, utaił mnie w swoim kołczanie. I rzekł mi: "Tyś Sługą moim, Izraelu, w tobie się rozsławię". Ja zaś mówiłem: Próżno się trudziłem, na darmo i na nic zużyłem me siły. Lecz moje prawo jest u Pana i moja nagroda u Boga mego. Wsławiłem się w oczach Pana, Bóg mój stał się moją siłą. Teraz przemówił Pan, który mnie ukształtował od urodzenia na swego Sługę, bym nawrócił do Niego Jakuba i zgromadził Mu Izraela. A mówił: "To zbyt mało, iż jesteś Mi Sługą dla podźwignięcia pokoleń Jakuba i sprowadzenia ocalałych z Izraela! Ustanowię cię światłością dla pogan, aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi".

lub

(Rz 10,9-18)
Jeżeli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia. Wszak mówi Pismo: żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony. Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony. Jakże więc mieli wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? Jak to jest napisane: Jak piękne stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę! Ale nie wszyscy dali posłuch Ewangelii. Izajasz bowiem mówi: Panie, któż uwierzył temu, co od nas posłyszał? Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa. Pytam więc: czy może nie słyszeli? Ależ tak: Po całej ziemi rozszedł się ich głos, aż na krańce świata ich słowa.

(Ps 19, 2-3. 4-5ab)

REFREN: Po całej ziemi ich głos się rozchodzi

Niebiosa głoszą chwałę Boga
dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon.
Dzień opowiada dniowi,
noc nocy przekazuje wiadomość.

Nie są to słowa ani nie jest to mowa,
których by dźwięku nie usłyszano:
Ich głos się rozchodzi po całej ziemi,
ich słowa aż po krańce świata.

(Mt 4,19)
Pójdzcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi.

(Mt 4,18-22)
Gdy Jezus przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi. Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim. A gdy poszedł stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci, Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim.

ROZWAŻANIE

Dziś 30 listopada. Andrzejki. Wróżby w szkołach.  Przepowiadanie przyszłości. Dzieci podekscytowane albo (jak moja córka) zbuntowane, że nie idą lać wosku i ustawiać butów. Dzisiejsze czytania pomagają mi rozmawiać z dziećmi o tym, kto jest Panem naszego życia. Naszego teraz i naszej przyszłości. Całej naszej historii. Tymon rozumie, Ula trochę tak, ale bardziej chciałaby się bawić z dziećmi i zgadywać, co ją czeka w przyszłości.

A mnie rozczula Miłość Boża do mnie. To, jak jest delikatny i to, że naprawdę mnie zna. Zna też moje dzieci i wierzę, że będzie je trzymał „w cieniu swej ręki” tak, jak mnie trzyma przez całe moje życie. Jako mała dziewczynka i potem nastolatka miałam, delikatnie mówiąc, obojętny stosunek do dzieci. Raczej mnie denerwowały. Dziś jestem mamą 5-ciorga. Sama bym sobie takiego życia nie wymyśliła. Co więcej, jestem w tym szczęśliwa. To jest dla mnie potwierdzenie, że Pan Bóg mnie zna i powołuje do tego, co dla mnie przed wiekami przygotował. Nie chciałam zachodzić w czwartą ciążę. Ale powiedziałam Panu Bogu: TAK. Myślałam, że to mnie zabije, a dało mi nowe życie. Pan Bóg wiedział, że rozkwitnę. Dokonał wielu cudów w moim życiu. Leczy mnie z mojej nerwicy, daje obietnice 
i je po kolei wypełnia. Zaufałam i się nie zawiodłam.  Dojrzałam w roli mamy. Lubię ją. Lubię też być żoną. Nawet, kiedy mąż mnie prosi, żebym pojechała wymienić opony do mechanika ;) Kocham moje powołanie. Choć czasem tak trudne, ale to same wiecie najlepiej.

Dziś słyszę, że Pan Bóg mnie ukształtował na Swego sługę. I chociaż mój syn (który Andrzejki miał w minionym tygodniu) mówi, że jako jedyny z klasy nie brał udziału we wróżbach i trochę zazdrościł innym, że się dobrze bawią, jestem przekonana, że nie mogliśmy z mężem  podjąć innej decyzji. Wiem, że On moje dzieci „utai w swoim kołczanie”.

Danka
(Prawie 35 lat, mama Tymona, Uli, Adama, Małgosi i Antosi. Aktualnie nieaktywna zawodowo pedagog i psychoterapeutka, od 15 lat na Drodze Neokatechumenalnej, ciągle w drodze.)

29 listopada 2015 - Pierwsza Niedziela Adwentu

CZYTANIA

(Jr 33,14-16)
Oto nadchodzą dni - wyrocznia Pana - kiedy wypełnię pomyślną zapowiedź, jaką obwieściłem domowi izraelskiemu i domowi judzkiemu. W owych dniach i w owym czasie wzbudzę Dawidowi potomstwo sprawiedliwe; będzie wymierzać prawo i sprawiedliwość na ziemi. W owych dniach Juda dostąpi zbawienia, a Jerozolima będzie mieszkała bezpiecznie. To zaś jest imię, którym ją będą nazywać: Pan naszą sprawiedliwością.

(Ps 25,4-5.8-10.14)

REFREN: Do Ciebie, Panie, wznoszę moją duszę

Daj mi poznać, Twoje drogi, Panie,
naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami.
Prowadź mnie w prawdzie według Twych pouczeń,
Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.

Dobry jest Pan i prawy,
dlatego wskazuje drogę grzesznikom.
Pomaga pokornym czynić dobrze,
pokornych uczy dróg swoich.

Wszystkie ścieżki Pana są pewne i pełne łaski
dla strzegących Jego praw i przymierza.
Bóg powierza swe zamiary tym, którzy się Go boją,
i objawia im swoje przymierze.

(1 Tes 3,12-4,2)
Pan niech pomnoży liczbę waszą i niech spotęguje waszą wzajemną miłość dla wszystkich, jaką i my mamy dla was; aby serca wasze utwierdzone zostały jako nienaganne w świętości wobec Boga, Ojca naszego, na przyjście Pana naszego Jezusa wraz ze wszystkimi Jego świętymi. A na koniec, bracia, prosimy i zaklinamy was w Panu Jezusie: według tego, coście od nas przejęli w sprawie sposobu postępowania i podobania się Bogu - jak już postępujecie - stawajcie się coraz doskonalszymi! Wiecie przecież, jakie nakazy daliśmy wam przez Pana Jezusa.

(Ps 85,8)
Okaż nam, Panie, łaskę swoją, i daj nam swoje zbawienie!

(Łk 21,25-28.34-36)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z wielką mocą i chwałą. A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie. Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przypadł na was znienacka, jak potrzask. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi. Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym.

ROZWAŻANIE 1

W często trudnej codzienności, gonitwie spraw, można się pogubić.

Jeśli się jeszcze skumulują kłopoty, choroby i runą misternie utkane plany zapisane w kalendarzu lub w excelu domowym... można pytać, czy Bóg widzi, czy podniesie, czy zadziała... Czasem, idąc dalej - czy Bóg jest, skoro tyle rzeczy trudnych się dzieje? Czy Jego obchodzi mój smutek? Czy widzi mnie konkretnie?

I co jest dobre, i jak wybierać, i jak to zrobić, by się nie bać? Pytań wiele, a w głowie nieraz pustka, a na dnie przestraszonego i nie raz samotnego serca... myśl, że łatwo to się mówi ;)

Cały Psalm z tej niedzieli niesie światło, bo Pan zwyczajnie wskazuje drogę Biednemu Człowiekowi :), jest źródłem nadziei, pomaga wybierać dobro. Bez owijania w bawełnę: Jego ścieżki są pewne dla strzegących Jego praw i przymierza. Konkret. Pomaga pokornym czynić dobrze. Konkret. Bóg powierza swe zamiary tym, którzy się Go boją i objawia im swoje przymierze. Konkret.

Pismo Święte to Konkret. W tym przypadku konkretny przepis przedświąteczny na odzyskanie Pokoju w przestraszonym sercu i wystartowanie w ufność.  Krok po kroku lub jak kto woli - kawę na ławę;)

Ola
(Żona i mama)

ROZWAŻANIE 2

Znów mamy Adwent, mój ulubiony okres liturgiczny. W tym roku przeżywam go podwójnie. Czekam nie tylko na Boże Narodzenie, ale też na narodziny mojego drugiego dziecka.

Gdy czytam Słowo Boże na dziś słyszę słowa: nie lękaj się, zaufaj, bądź czujna i gotowa. Odnoszą się one dla mnie nie tylko do zbliżającego się porodu, ale też do ponownego przyjścia Chrystusa. Muszę być stale gotowa. Oprócz wyprawki dla dziecka spakować miłość i wiarę. Wyrzucić grzech, by nie zajmował niepotrzebnie miejsca. Nie bać się, bo nadejdzie czas, w którym nie będzie już cierpienia i smutku. Czas radości, w którym nie pamięta się bólu.

Elżbieta Nędzyńska
(Żona Krzysztofa, mama trzyletniego Wojtka i szykującej się na narodziny dziewczynki. Z zawodu ratownik medyczny i doula.)

Wigilia 2014

Ostatnie rozważania tego Adwentu już za nami. W tym miejscu na blogu miało znajdować się uroczyste podsumowanie naszego mamowego Adwentu i piękne, wymyślne życzenia, ale... wczoraj dzieci szalały do późna i wszystkie plany musiały ulec weryfikacji. Przygotowania do Wigilii jeszcze w głębokim lesie, a o pisaniu nie na co marzyć. Nieważne. Ważne, żebyśmy nie przeoczyli Tego, Który Przychodzi - najczęściej w najmniej spodziewany sposób. Tego właśnie życzymy wszystkim naszym Autorkom, Czytelniczkom i Czytelnikom.

Dziękujemy Wam za wspólną adwentową drogę. Czujemy się obdarowane i umocnione. Mamy nadzieję, że Wy również. Cudownego świętowania!



Ela i Małgosia

24 grudnia 2014 - Środa

CZYTANIA

(2 Sm 7,1-5.8b-12.14a.16)

Gdy król zamieszkał w swoim domu, a Pan poskromił wokoło wszystkich jego wrogów, rzekł król do proroka Natana: Spójrz, ja mieszkam w pałacu cedrowym, a Arka Boża mieszka w namiocie. Natan powiedział do króla: Uczyń wszystko, co zamierzasz w sercu, gdyż Pan jest z tobą. Lecz tej samej nocy Pan skierował do Natana następujące słowa: Idź i powiedz mojemu słudze, Dawidowi: To mówi Pan: Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie? Zabrałem cię z pastwiska spośród owiec, abyś był władcą nad ludem moim, nad Izraelem. I byłem z tobą wszędzie, dokąd się udałeś, wytraciłem przed tobą wszystkich twoich nieprzyjaciół. Dam ci sławę największych ludzi na ziemi. Wyznaczę miejsce mojemu ludowi, Izraelowi, i osadzę go tam, i będzie mieszkał na swoim miejscu, a nie poruszy się więcej, a ludzie nikczemni nie będą go już uciskać jak dawniej. Od czasu kiedy ustanowiłem sędziów nad ludem moim izraelskim, obdarzyłem cię pokojem ze wszystkimi wrogami. Tobie też Pan zapowiedział, że ci zbuduje dom. Kiedy wypełnią się twoje dni i spoczniesz obok swych przodków, wtedy wzbudzę po tobie potomka twojego, który wyjdzie z twoich wnętrzności, i utwierdzę jego królestwo. Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem. Przede Mną dom twój i twoje królestwo będzie trwać na wieki. Twój tron będzie utwierdzony na wieki.

(Ps 89,2-5.27.29)

REFREN: Na wieki będę sławił łaski Pana

Na wieki będę sławił łaski Pana,

moimi ustami będę głosił Twą wierność

przez wszystkie pokolenia.

Albowiem powiedziałeś:

„Na wieki ugruntowana jest łaska,”

utrwaliłeś swą wierność w niebiosach.

„Zawarłem przymierze z moim wybrańcem,

przysiągłem mojemu słudze, Dawidowi:

Utrwalę twoje potomstwo na wieki,

i tron twój umocnię na wszystkie pokolenia”.

On będzie wołał do Mnie: „Ty jesteś moim Ojcem,

moim Bogiem, opoką mego zbawienia”.

Na wieki zachowam dla niego łaskę,

i trwałe będzie moje z nim przymierze.

Wschodzie, blasku światła wiecznego i słońce sprawiedliwości, przyjdź i oświeć siedzących w ciemnościach i mroku śmierci.

(Łk 1,67-79)

Zachariasza ojciec Jana został napełniony Duchem Świętym i prorokował, mówiąc: Niech będzie uwielbiony Pan, Bóg Izrael, że nawiedził lud swój i wyzwolił go, i moc zbawczą nam wzbudził w domu sługi swego, Dawida: jak zapowiedział to z dawien dawna przez usta swych świętych proroków, że nas wybawi od nieprzyjaciół i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzą; że miłosierdzie okaże ojcom naszym i wspomni na swoje święte Przymierze; na przysięgę, którą złożył ojcu naszemu, Abrahamowi, że nam użyczy tego, iż z mocy nieprzyjaciół wyrwani bez lęku służyć Mu będziemy w pobożności i sprawiedliwości przed Nim po wszystkie dni nasze. A i ty, dziecię, prorokiem Najwyższego zwać się będziesz, bo pójdziesz przed Panem torując Mu drogi; Jego ludowi dasz poznać zbawienie [co się dokona] przez odpuszczenie mu grzechów, dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi, by zajaśnieć tym, o w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju.

ROZWAŻANIE 1

W moim domu o godzinie 24 roznosi się zapach smażonej ryby i kajmaku... Przed chwilą pomyliłam się i zamieszałam kajmak łyżką, która jest cała w marchewce... Do tego skończyła się już oliwa, a ja mam jeszcze do dosmażenia jeszcze dwa kawałki ryby... I w TO ma wejść już za chwilę Pan Jezus?!

Dziś na ostatnim dniu rekolekcji, na których udało mi się być z Mężem (tak, tak - nawet to na ostatnią chwilę - rekolekcje tzw. "ostatniej szansy";) Ksiądz użył stwierdzenia, że czasem w naszych sercach, naszym życiu jest taka "stajnia Augiasza". I tak jest. Dokładnie dziś. W Wigilię narodzin Pana. Panie Jezu, czy naprawdę chcesz w to wejść?… W to całe nie-ogarnięcie, nie-dokończenie, a nie mówię tylko o zewnętrznych rzeczach, ale tak czuję dziś w moim sercu. Od kiedy pojawiła się na świecie Klarusia cały świat (i w tym nasz dom) stoi na głowie. Ja się cały czas uczę, a powinnam być dziś już tak świetnie przygotowana... na przyjście Jezusa.

Ale przecież i Maryja nie była tak świetnie przygotowana na przyjście Jezusa, jak nam by się mogło wydawać. Przecież ta młoda dziewczyna (16-letnia!!) nie wiedziała czym jest poród, w jakich bólach będzie jej dane to znieść, ale więcej - ona nawet nie wiedziała gdzie będzie rodzić! Nie miała zaklepanego miejsca w św. Zofii w Domu Narodzin (gdzie mi szczęśliwie udało się powitać na świat moje dziecko :), ale to wszystko było dla niej wielką niewiadomą. I urodziła… niemalże na sianie, wśród zwierząt też w takiej :"stajni Augiasza".

Ale chyba nie to jest najważniejsze. Jak jesteśmy uporządkowani czy "przygotowani". Gdybyśmy czekali na to "uporządkowanie" swojego życia, to chyba nigdy nie moglibyśmy przyjąć do serca Nowonarodzonego. I dziś ja - w tym całym nieuporządkowaniu, rozgardiaszu - pragnę przyjąć Ciebie Panie Jezu do swojego serca. Nie wiem nawet czy uda mi się pójść na pasterkę z moim 7-miesięcznym dzieckiem, ale... choćby i nie, to przecież Ty znasz moje serce i wiesz, co się w nim kryje. W tysiącach myśli - nieuporządkowanych, goniących jedna za drugą - jednak wciąż poszukuję Ciebie. I pragnę przyjąć Twoje Narodzenie na nowo. W moim sercu.

Oby ten stół wigilijny był czymś więcej niż tylko "tradycją" - rodzinną czy narodową. Obyśmy dziś, wspólnie, prawdziwie świętowali przy tym stole przyjście na świat naszego Zbawiciela! (A kajmak z marchewką może się mieszać do woli ;)

Angelika
(25 lat, z zawodu aktorka, obecnie zawodowo zajmująca się 7-miesięczną Klarą. Od 7 lat związana ze wspólnotą "Woda Życia".)

ROZWAŻANIE 2

Właściwie, to dobrze by było gdyby jedno z dzisiejszych rozważań napisał któryś z ojców… Bo pieśń Zachariasza, słowa, które kieruje do Jana, to proroctwo ojca nad dzieckiem. Myślę, że ten krótki tekst może być wzorem naszych modlitw za nasze dzieci, a nawet w ogóle naszych relacji z dziećmi. Może szczególnie tych między ojcami a synami?

A więc, najpierw uwielbienie Boga i Jego tajemniczych, pełnych miłości zbawczych planów wobec nas. Potem spojrzenie na dziecko w kontekście tych właśnie planów. Planów Bożych, nie ojcowskich.

Obyśmy, jako rodzice, właśnie tak potrafili modlić się za nasze dzieci, obyśmy takiej przyszłości im życzyli i do niej je wychowywali: aby torowały Panu drogi w ludzkich sercach przez obdarzanie ich miłością na wzór miłości Pana; aby świadectwem swojego życia dawały ludziom poznać zbawienie, dokonujące się przez odpuszczenie grzechów; aby znały Boga serdecznie się nad nami pochylającego i potrafiły Go ukazywać innym.

I naprawdę nie ma znaczenia, czy zostaną prawnikami, lekarzami, naukowcami, czy kimś zupełnie innym…

Ela Łazarewicz-Wyrzykowska
(Biblistka. Od dwunastu lat żona Łukasza. Pełnoetatowa mama czteroipółrocznego Teosia, dwuipółrocznej Klary i dwumiesięcznej Róży. Niegdyś mocno, obecnie nieco luźniej, związana z warszawską wspólnotą Woda Życia. Odnajduje się w Duszpasterstwie Rodzin u ojców dominikanów na ul. Freta w Warszawie.)

23 grudnia 2014 - Wtorek

CZYTANIA

(Ml 3,1-4.23-24)

Oto Ja wyślę anioła mego, aby przygotował drogę przede Mną, a potem nagle przybędzie do swej świątyni Pan, którego wy oczekujecie, i Anioł Przymierza, którego pragniecie. Oto nadejdzie, mówi Pan Zastępów. Ale kto przetrwa dzień Jego nadejścia i kto się ostoi, gdy się ukaże? Albowiem On jest jak ogień złotnika i jak ług farbiarzy. Usiądzie więc, jakby miał przetapiać i oczyszczać srebro, i oczyści synów Lewiego, i przecedzi ich jak złoto i srebro, a wtedy będą składać Panu ofiary sprawiedliwe. Wtedy będzie miła Panu ofiara Judy i Jeruzalem jak za dawnych dni i lat starożytnych. Oto Ja poślę wam proroka Eliasza przed nadejściem dnia Pańskiego, dnia wielkiego i strasznego. I skłoni serce ojców ku synom, a serce synów ku ich ojcom, abym nie przyszedł i nie poraził ziemi [izraelskiej] przekleństwem.

(Ps 25,4-5.8-10.14)

REFREN: Podnieście głowy, bo Zbawca nadchodzi

Daj mi poznać Twoje drogi, Panie,

naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami.

Prowadź mnie w prawdzie według Twych pouczeń,

Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.

Dobry jest Pan i prawy,

dlatego wskazuje drogę grzesznikom.

Pomaga pokornym czynić dobrze,

pokornych uczy dróg swoich.

Wszystkie ścieżki Pana są pewne i pełne łaski

dla strzegących Jego praw i przymierza.

Bóg powierza swe zamiary tym, którzy się Go boją,

i objawia im swoje przymierze.

Królu narodów, kamieniu węgielny Kościoła, przyjdź i zbaw człowieka, którego z mułu utworzyłeś

(Łk 1,57-66)

Dla Elżbiety zaś nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna. Gdy jej sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał tak wielkie miłosierdzie nad nią, cieszyli się z nią razem. Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecię, i chcieli mu dać imię ojca jego, Zachariasza. Jednakże matka jego odpowiedziała: Nie, lecz ma otrzymać imię Jan. Odrzekli jej: Nie ma nikogo w twoim rodzie, kto by nosił to imię. Pytali więc znakami jego ojca, jak by go chciał nazwać. On zażądał tabliczki i napisał: Jan będzie mu na imię. I wszyscy się dziwili. A natychmiast otworzyły się jego usta, język się rozwiązał i mówił wielbiąc Boga. I padł strach na wszystkich ich sąsiadów. W całej górskiej krainie Judei rozpowiadano o tym wszystkim, co się zdarzyło. A wszyscy, którzy o tym słyszeli, brali to sobie do serca i pytali: Kimże będzie to dziecię? Bo istotnie ręka Pańska była z nim.

ROZWAŻANIE

Kiedy czytam fragment z Ewangelii św. Łukasza, najpierw widzę tych, którzy przyszli do Elżbiety i Zachariasza. Nie wiem czemu, ale na plan pierwszy wysuwa się ich trzykrotne „Oooo!”.

Najpierw „Ooo!” zdziwienia i radości, bo Elżbieta doczekała rozwiązania, cud się spełnił. Potem  „Ooo!” zdziwienia i zaskoczenia, bo oto rodzice tego maleństwa wyłamują się z czegoś, co obowiązuje wszystkich, wprowadzają jakąś nowość  - i są w tym tacy jednomyślni! Kiedy Elżbieta mówi, że jej syn będzie miał na imię Jan, dopytują jeszcze jej męża – może z nadzieją, że choć on będzie stał na straży porządku. Pewnie nieźle się zdziwili, kiedy przeczytali napisane przez Zachariasza słowo imię „Jan”. Całą scenę zamyka zdziwienie i strach, bo zamiast „gromu z jasnego nieba” otrzymali znak, że „ręka Pańska była z nimi”. Pewnie sobie mówili „A myśmy się spodziewali…”. Na koniec dowiaduję się, że to potężne uczucie zdziwienia uderza w serca wszystkich, którzy słyszą, co tam się wydarzyło.

Cóż, chyba jednak nieprzypadkowo w tak bogatej scenie właśnie to zdziwienie jest dla mnie najważniejsze. Wszystkim moim trafnym decyzjom i sytuacjom (czasem bardzo trudnym), które były drogą do nich, a za które dziś dziękuję Bogu, towarzyszyło wielkie zdziwienie otoczenia. Kiedy zerwałam zaręczyny po bardzo długim związku, kiedy rzucałam doktorat, kiedy, pomimo fatalnych warunków mieszkaniowych i finansowych, pragnęłam być mamą (oj, bolało mnie, kiedy zamiast: Hura! Gratulujemy! Słyszałam: I co teraz? Jak Wy sobie dacie radę?). A i teraz, kiedy mówię, że pragnę jeszcze trzeciego dziecka (w mojej rodzinie to się do tej pory nie zdarzyło) nieraz słyszę, że to po prostu dziwne. I tak jest też z szeregiem działań, których się podejmuję.

Ale dla mnie to zdziwienie jest którymś tam z kolei znakiem. Najpierw się modlę – proszę o światło (jak pięknie pasuje tu dzisiejszy psalm). Potem podskórnie czuję, co trzeba zrobić (czasem pomysł jest dziwny, niepospolity, ale jakiś taki pociągający – niekiedy strasznie się boję). Kolejny etap to możliwość jego realizacji – otwiera ją jakaś sytuacja lub zjawia się nowa osoba. A pewności, że obrany kierunek jest dobry, dodają mi różne rodzaje zdziwienia innych: „Ooo! Nie! Tego się nie da zrobić”, „O! Super pomysł, szacun, ja bym się za to nie brała”, „O! Nie żartuj!”… Ostatnio dochodzi jeszcze moje zdziwienie tym, że  mój mąż ten pomysł czy drogę popiera i wbrew moim oczekiwaniom, mówi „TAK”.  I jeszcze jedno – pokój w sercu, który temu towarzyszy. Tyle znaków i zdziwień wystarczy.

Oczywiście droga nie zawsze jest prosta i w czasem sobie myślę: „Rzeczywiście, za słaba na to jestem, nie daję rady..”, jednak po czasie widzę, że to była bardzo dobra decyzja. Bo „wszystkie ścieżki Pana są pewne i pełne łaski”.

Chciałabym choć w części umieć odpłacać Panu tak, jak On mi daje. Za Jego natychmiastowe działanie, jak Zachariasz, natychmiast dziękować, uwielbiać – dosłownie „natychmiast”. Nie czekać na wieczór - aż klęknę tuż przed zaśnięciem, aż dotrę na adorację czy Mszę Świętą, aż w domu będzie cicho, aż będzie wzniosła okazja. Świadczyć, dziękować na oczach innych. Brzmi, jakby to była jakaś wielka sprawa. A to byłoby po prostu „natychmiastowe nazwanie rzeczy po imieniu”.

Hania
(Żona Przemka, mama Klary i Jerzego. Związana z grupami "Mamy z Wieczystej" i "Macierzanka" w Krakowie.)

22 grudnia 2014 - Poniedziałek

CZYTANIA

(1 Sm 1,24-28)

Gdy Anna odstawiła Samuela od piersi, wzięła go z sobą w drogę, zabierając również trzyletniego cielca, jedną efę mąki i bukłak wina. Przyprowadziła go do domu Pana, do Szilo. Chłopiec był jeszcze mały. Zabili cielca i poprowadzili chłopca przed Helego. Powiedziała ona wówczas: Pozwól, panie mój! Na twoje życie! To ja jestem ową kobietą, która stała tu przed tobą i modliła się do Pana. O tego chłopca się modliłam, i spełnił Pan prośbę, którą do Niego zanosiłam. Oto ja oddaję go Panu. Po wszystkie dni, jak długo będzie żył, zostaje oddany na własność Panu. I oddali tam pokłon Panu.

(Ps: 1 Sm 2,1.4-8)

REFREN: Całym swym sercem raduję się w Panu

Raduje się me serce w Panu,

moc moja ku Panu się wznosi.

Rozwarły się me usta na wrogów moich,

gdyż cieszyć się mogę Twoją pomocą.

Łuki siłaczy się łamią,

słabi przepasują się mocą,

Za chleb najmują się syci, a odpoczywają głodni,

niepłodna rodzi siedmioro, a więdnie bogata w dzieci.

To Pan daje śmierć i życie,

w grób wtrąca i zeń wywodzi.

Pan uboży i wzbogaca,

poniża i wywyższa.

Z pyłu podnosi biedaka,

z barłogu dźwiga nędzarza,

By go wśród książąt posadzić,

by dać mu stolicę chwały.

Królu narodów, kamieniu węgielny Kościoła, przyjdź i zbaw człowieka, którego z mułu utworzyłeś

(Łk 1,46-56)

Wtedy Maryja rzekła:

Wielbi dusza moja Pana,

i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. 

Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej. 

Oto bowiem błogosławić mnie będą 

odtąd wszystkie pokolenia, 

gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. 

Święte jest Jego imię 

a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia 

[zachowuje] dla tych, co się Go boją. 

On przejawia moc ramienia swego, 

rozprasza [ludzi] pyszniących się zamysłami serc swoich. 

Strąca władców z tronu, 

a wywyższa pokornych. 

Głodnych nasyca dobrami, 

a bogatych z niczym odprawia.

Ujął się za sługą swoim, Izraelem,

pomny na miłosierdzie swoje

jak przyobiecał naszym ojcom 

na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki. 

Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.

ROZWAŻANIE

"Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawcy moim."

Od lat codziennie wypowiadane wersety hymnu Magnificat stanowiące stały element liturgicznej modlitwy dnia – brewiarza. Słowo po słowie znane na pamięć, a przecież wciąż niezgłębione w bogactwie treści, która dojrzewa wraz z życiem. Spełnia się w codzienności i wyjaśnia jej sens. Każdy nuci swój własny Magnificat przemierzając osobistą historię zbawienia. Uwielbienie – to wszystko, co możemy odpowiedzieć Bogu na wielkie rzeczy dawane nam i nieustannie odkrywane przez nas dzięki Jego łasce; godzina po godzinie, dzień po dniu, stałym rytmem oddechu i bijącego serca. Żyjemy zanurzeni w Jego niepojętej Miłości, nieodwracalnym darze istnienia które nie ma końca. To WIELKIE RZECZY, które uczynił Wszechmocny. Wielkie rzeczy, choć zwykle ukryte w mrokach wiary.

Dlatego mamy Adwent, całe życie jest Adwentem, z światełkiem nadziei i radosnym czekaniem.

Bardzo dziękuję za zaproszenie do Adwentu Mam, i chociaż nie jestem mamą w znaczeniu fizycznym, doświadczam udziału w wielkiej rzeczy duchowego macierzyństwa  i to nie tylko ze względu na codzienną troskę o gromadkę dzieci. Myślę, że każda mama jest bardziej matką w sensie duchowym, niż fizycznym. Dzięki temu może widzieć dalej i głębiej, kochać bezwarunkowo, czerpać siłę do przeżywania niepewności, zmęczenia, wyrzeczenia i trudu. Chodzi przecież o Człowieka, jedynego i niepowtarzalnego, w małym, bezbronnym dziecku, które zaistniało na zawsze w kochającym zamyśle Stwórcy. Czy wobec tego, może być coś ważniejszego i bardziej trwałego na tym świecie?

Życzę z całego serca wszystkim Mamom głębokiej świadomości wielkiego daru, jakim jest przekazywanie życia i troska o nie. Wszystko inne o tyle jest ważne, o ile służy temu pierwszemu. Gdyby ktoś lub coś próbowało powiedzieć, że macierzyństwo jest przeszkodą w samorealizacji, to mu nie wierzcie, bo nie ma piękniejszej, trwalszej i prawdziwszej samorealizacji. Niech towarzyszy Wam i będzie zawsze w zasięgu serca – najpiękniejsza, czuła, zatroskana i kochająca, choć nie zwolniona z życiowych boleści – Matka naszego Pana.


W wigilijny wieczór proszę Was, abyście dały całusa na dobranoc Waszym cudnym Dzieciom, także ode mnie i moich Sióstr. Niech Pan Wam błogosławi.


Siostra Ancilla
(Grażyna Zajas, od 33 lat w Zgromadzeniu Córek Matki Bożej Bolesnej, zwanych potocznie Serafitkami. Aktualnie zaangażowana na co dzień w przedszkolu prowadzonym przez  Siostry Serafitki przy Domu Generalnym w Krakowie.)

ROZWAŻANIE 2

„Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy”

To zdanie nabrało dla mnie nowego znaczenia w czerwcu tego roku, gdy ukończyłam szkolenie na doulę.

Maryja przyszła do Elżbiety gdy ta była w szóstym miesiącu ciąży i została u niej aż do rozwiązania. Wyobrażam sobie jak Matka Boża pomaga Matce Jana przy jego przyjściu na świat. Nie jest akuszerką, więc pomaga jak umie. Głaszcze Elżbietę po głowie, trzyma ją za rękę i mówi jaka jest dzielna i silna. Maryja jest doulą Elżbiety.

Jest idealną doulą dla każdej matki. Ona jest przy nas cały czas, nie tylko przy porodzie. A wraz z nią jest przy nas Jej Syn.

W Księdze Rodzaju Bóg mówi do Ewy, że będzie rodziła w bólu (Rdz. 3,16). Jednym z zadań douli przy porodzie dziecka jest łagodzenie bólu. Maryja jako Nowa Ewa przynosi nam lekarstwo na grzech – Jezusa Zbawiciela. Jest doulą, która łagodzi nasz ból.

Elżbieta  
(Żona Krzysztofa i mama dwuletniego Wojtusia. Ratownik medyczny, doula. Wierna parafianka, członkini wspólnoty Bartymeusz przy par. św. Aleksandra w Warszawie.)http://www.doula.org.pl/kim-jest-doula

ROZWAŻANIE 3

Prezenty jeszcze nie skompletowane, a tym bardziej nie popakowane, w domu zamiast przedświątecznego porządku coraz gorszy rozgardiasz, a ja nie mogę się powstrzymać przed dopisaniem do przepięknych i mądrych myśli siostry Ancilli i Eli jeszcze kilku słów od siebie.

Dzisiejsze pierwsze czytanie, odkąd zostałam mamą, kłuje mnie tak, że aż czuję to w żołądku i sercu: Anna zabiera z domu swojego małego synka i zostawia go w obcym miejscu, pod opieką obcego człowieka.

Tak, oddała Samuela na służbę Pana - to bardzo piękne. Owszem, taki ślub złożyła - pozostaje mu wierna. Ale w takim razie po co w ogóle prosiła Pana o dziecko? Chyba tylko po to, żeby nie czuć się gorszą od Pniny (Perły) - wielodzietnej drugiej żony swojego męża; ewidentnej konkurentki w hierarchii poligamicznego domostwa. Ale jeśli nawet początkowo właśnie tak było, to przecież nie mogła się nie związać z Samuelem, nosząc go najpierw przez dziewięć miesięcy w brzuchu, później przebywając z nim dzień i noc, karmiąc piersią, przytulając, czując jego zapach, obserwując rozwój, podziwiając pierwsze kroki, słysząc pierwsze słowa… Jej serce musiało się łamać w drobny mak, kiedy odchodziła z sanktuarium. Nawet jeśli później przychodziła w odwiedziny do syna (chcę myśleć, że przychodziła), to rozstanie nie mogło nie być wielkim cierpieniem.

A Samuel? Wolę sobie nie wyobrażać, co mógł przeżywać, kiedy zorientował się, że mama odchodzi bez niego. A później? Jak czuł się w rodzinie Helego, który, jak wiemy, miał własnych synów? Jak go przyjęto? Czy spotkał się z miłością, czy z odrzuceniem i zazdrością ze strony synów Helego? (Swoją drogą, czy ich późniejsze złe zachowanie związane było jakoś z takim zaburzeniem życia rodzinnego?)

W tym momencie przychodzi mi do głowy inny, jeszcze bardziej przerażający tekst: ofiara Abrahama (a może ofiara Izaaka?). Szokujący chyba dla każdego, kto czyta go po raz pierwszy. A jeśli później, przez wielokrotne czytanie, nastąpi odczulenie, to doświadczenie rodzicielstwa skutecznie je zlikwiduje.

Oba teksty wywołują we mnie przerażenie, oburzenie, protest. Ale nie chcę się na tych uczuciach zatrzymać. Chcę je poczuć i zobaczyć, ale pójść dalej. Jeśli Abraham jest typem Boga Ojca poświęcającego swojego Syna (którego typem jest Izaak), to może również Annę i Samuela można zobaczyć w podobny sposób? Może Anna także jest typem Boga, którego serce łamie się, kiedy wysyła Syna na świat, w ręce ludzi, którzy w końcu postąpią z Nim jak zechcą? Może Samuel jest typem Jezusa, zostawiającego dla nas szczęśliwą wieczność w bliskości Boga, którego matczyne oblicze ukazuje nam Anna? Jakże niewyobrażalnie wielka to ofiara! Niech moje przerażenie, oburzenie i protest uczynią tym większym moje uwielbienie dla tej naprawdę niepojętej i do głębi tajemniczej Miłości.

I niech kiedyś moc tej niepojętej Miłości sprawi, żeby żadna matka, w imię żadnej ideologii, potrzeby, czy okoliczności, nie musiała zostawiać swojego dziecka.

Ela Łazarewicz-Wyrzykowska
(Biblistka. Od dwunastu lat żona Łukasza. Pełnoetatowa mama czteroipółrocznego Teosia, dwuipółrocznej Klary i dwumiesięcznej Róży. Niegdyś mocno, obecnie nieco luźniej, związana z warszawską wspólnotą Woda Życia. Odnajduje się w Duszpasterstwie Rodzin u ojców dominikanów na ul. Freta w Warszawie.)

21 grudnia 2014 - Czwarta Niedziela Adwentu

CZYTANIA

(2 Sm 7,1-5.8b-12.14a.16)

Gdy król Dawid zamieszkał w swoim domu, a Pan poskromił wokoło wszystkich jego wrogów, rzekł król do proroka Natana: Spójrz, ja mieszkam w pałacu cedrowym, a Arka Boża mieszka w namiocie. Natan powiedział do króla: Uczyń wszystko, co zamierzasz w sercu, gdyż Pan jest z tobą. Lecz tej samej nocy Pan skierował do Natana następujące słowa: Idź i powiedz mojemu słudze, Dawidowi: To mówi Pan: Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie? A teraz przemówisz do sługi mojego, Dawida: To mówi Pan Zastępów: Zabrałem cię z pastwiska spośród owiec, abyś był władcą nad ludem moim, nad Izraelem. I byłem z tobą wszędzie, dokąd się udałeś, wytraciłem przed tobą wszystkich twoich nieprzyjaciół. Dam ci sławę największych ludzi na ziemi. Wyznaczę miejsce mojemu ludowi, Izraelowi, i osadzę go tam, i będzie mieszkał na swoim miejscu, a nie poruszy się więcej, a ludzie nikczemni nie będą go już uciskać jak dawniej. Od czasu kiedy ustanowiłem sędziów nad ludem moim izraelskim, obdarzyłem cię pokojem ze wszystkimi wrogami. Tobie też Pan zapowiedział, że ci zbuduje dom. Kiedy wypełnią się twoje dni i spoczniesz obok swych przodków, wtedy wzbudzę po tobie potomka twojego, który wyjdzie z twoich wnętrzności, i utwierdzę jego królestwo. Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem, a jeżeli zawini, będę go karcił rózgą ludzi i ciosami synów ludzkich. Przede Mną dom twój i twoje królestwo będzie trwać na wieki.

(Ps 89, 2-5.27.29)

REFREN: Na wieki będę sławił łaski Pana

Na wieki będę sławił łaski Pana,

moimi ustami będę głosił Twą wierność przez wszystkie pokolenia.

Albowiem powiedziałeś: „Na wieki ugruntowana jest łaska”,

utrwaliłeś swą wierność w niebiosach.

„Zawarłem przymierze z moim wybrańcem,

przysiągłem mojemu słudze Dawidowi:

Utrwalę twoje potomstwo na wieki

i tron twój umocnię na wszystkie pokolenia”.

On będzie wołał do Mnie: „Ty jesteś moim Ojcem,

moim Bogiem, opoką mego zbawienia”.

Na wieki zachowam dla niego łaskę

i trwałe będzie moje z nim przymierze.

(Rz 16,25-27)

Temu, który ma moc utwierdzić was

zgodnie z Ewangelią i moim głoszeniem

Jezusa Chrystusa,

zgodnie z objawioną tajemnicą,

dla dawnych wieków ukrytą,

teraz jednak ujawnioną,

a przez pisma prorockie na rozkaz odwiecznego Boga

wszystkim narodom obwieszczoną,

dla skłonienia ich do posłuszeństwa wierze,

Bogu, który jedynie jest mądry,

przez Jezusa Chrystusa,

niech będzie chwała na wieki wieków. Amen.

(Łk 1, 38)

Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa.

(Łk 1,26-38)

W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, <błogosławiona jesteś między niewiastami>. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł od Niej anioł.

ROZWAŻANIE

"Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą."

Bardzo lubię czytać fragment tej Ewangelii i chętnie do niego wracam.

Przez ostatnie 8 lat zastanawiałam się co mam robić w życiu, z kim i gdzie, skoro Pan Bóg nie zrealizował planu, który Jemu przedstawiłam właśnie wtedy :) Wydawało mi się, że to co sobie wymyśliłam i zaplanowałam będzie dla mnie najwspanialsze i to mnie uszczęśliwi: studia w szkole teatralnej, wytypowany przeze mnie kandydat na męża, miejsce do zamieszkania. NIC z moich planów nie spełniło się, a Pan Bóg wdrożył inny program, z dzisiejszej perspektywy ciekawszy i bardziej fascynujący: mojej przemiany. Powoli, systematycznie, małymi krokami, czasem drastycznie i boleśnie, ale skutecznie.

Zaczął od studiów - otworzyły się przede mną nowe zainteresowania. Zafascynowałam się rozwojem dziecka, wspomaganiem jego rozwoju oraz mowy. Następnie odnalazłam miejsce do mieszkania w Warszawie, a co za tym idzie wstąpiłam do wspólnoty młodzieżowej przy tamtejszej parafii. Przemieniło się moje serce, zaczęłam szukać kontaktu z Bogiem, który chce mnie znać taką, jaka jestem. Poznałam tam cudownych ludzi, którzy są moimi przyjaciółmi; to tam poznałam mojego męża. Wszystkie te wydarzenia wpływały na przemianę mojego życia, przestałam marzyć, a zaczęłam realizować swoje pragnienia. Gdyby 8 lat temu spełniło się to o co prosiłam, to byłabym zupełnie inną kobietą, pewnie mniej szczęśliwą.

Dzisiaj mogę przyznać, że znalazłam łaskę u Pana, mam silnego męża, uroczego synka oraz oczekujemy drugiego Dziecięcia, które zaczyna dawać o sobie znać w brzuchu.

Czekałam z niecierpliwością na moment, gdy w końcu zacznę czuć ruchy. To odczuwanie dziecka jest czymś nieopisanym. Kiedy byłam w pierwszej ciąży często i bardzo intensywnie myślałam o kobietach, które nie mogą zajść w ciążę naturalnie i uciekają się do chociażby in vitro. Jak bardzo pragną tego doświadczyć, kopnięcia czy ruchu dziecka. Tak bardzo starałam się je zrozumieć, jak bardzo muszą cierpieć, gdy nie akceptują swojego powołania i sytuacji, w której się znajdują. O nich myślę i modlę się w ich intencji przede wszystkim w okresie Bożego Narodzenia.

Mogę przyznać, że Bóg obdarza mnie ogromnym zaufaniem, dając mi na wychowanie dzieci. A do tego nie zamyka mnie jedynie w roli mamy, lecz pomaga realizować talenty. Wspólnie z mężem założyliśmy portal internetowy z audiobookami dla dzieci recytowanymi przeze mnie. W tym dziele spełniam swoje marzenia sprzed lat tylko w bardziej dojrzały sposób. Chciałabym, aby to dzieło rozwijało się na chwałę Panu.

Agnieszka
(Suwalczanka. Żona Bartka, mama Michałka i Dzieciucha z brzucha. Autorka www.poezjaglosu.pl)